TEATR ANTYCZNY
Domy, w których mieszkali Grecy budowane były z umiarem, natomiast bogom wznoszono jak najwspanialsze świątynie.
Większość rzeźb greckich powstała w związku z potrzebami religijnymi, wykonywano posągi wielkich bóstw, płaskorzeźb zdobiących świątynie, nagrobków.
Na charakter rzeźby miał wpływ sport przyzwyczajający hellenów do oglądania nagich ciał i podziwiania ich.
Artyści greccy posługiwali się brązem, marmurem i kamieniem jaskrawo malowanym.
Przed VI w.p.n.e. dzieła były sztywne i nieporadne, jednak grecka rzeźba wciąż ewaulowała. Od polowy V w.p.n.e. starano się przedstawić człowieka w ruchu (najwybitniejsza rzeźba: Dyskobol - Myrona).
Rósł stopień szczegółowości oraz poprawności przedstawień. Poliklet w Dyfosie zawarł idealne proporcje ciała mężczyzny. Postacie były nacechowane godnością, powagą, spokojem. Na twarzach wyrzeźbionych postaci pojawiły się także radość, ból i nienawiść.
Ceramika malowana zajmowała w twórczości artystycznej greków takie miejsce, jakiego nie zyskała w innych cywilizacjach. Garncarze tworzyli naczynia o doskonałych kształtach, cienkich ściankach, ozdabiali je pokrywając barwną i skomplikowaną dekoracją. Przedstawiano na nich sceny mityczne.
Największe dzieła architektury greckiej to: Akropol, świątynia Ateny, Artemidy. W dziedzinie budownictwa, zwłaszcza w architekturze sakralnej Rzymianie dokonali więcej niż Grecy.
Posługiwali się cegłą i zaprawą co pozwoliło na stosowanie półokrągłych sklepień zamiast płaskich stropów.
W rzeźbiarstwie także osiągneli więcej. Nie wahali się pokazać brzydoty, starości a nawet wulgarności.
Osiągnięcia sztuki portretowej można śledzić na monetach, często bedących dziełami sztuki.
